ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪು

ಅಧ್ಯಾಯ 1: ಮಳೆಯ ರಾತ್ರಿ - ಮರದ ಮನೆ

ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಳೆಯು ತನ್ನ ಆರ್ಭಟವನ್ನು ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಳಿಯ ರಭಸಕ್ಕೆ ಮರಗಳು ದೆವ್ವದಂತೆ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನ ಹೊರವಲಯದ ಆ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದ ಮರದ 'ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್' ಒಳಗೆ ಹೊರಗಿನ ಬಿರುಗಾಳಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಬಿರುಗಾಳಿ ಮೌನವಾಗಿ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು.

ಆ ದೊಡ್ಡ ಕೋಣೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಮೇಜು. ಅದರ ಸುತ್ತ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.

ಒಬ್ಬ 'ಕೇಶವ ರಾವ್'. ಎಪ್ಪತ್ತರ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನ ಹಳೆಯ ಜಮೀನ್ದಾರ. ಅವನ ಬಿಳಿ ಪಂಚೆ ಮತ್ತು ಖಾದಿ ಶರ್ಟು ಅವನ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಘನತೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹತಾಶೆ ಇತ್ತು.

ಎರಡನೆಯವನು 'ಸೂರ್ಯ'. ಮೂವತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಉತ್ಸಾಹಿ ಪತ್ರಕರ್ತ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಡೈರಿ ಮತ್ತು ರೆಕಾರ್ಡರ್ ಇತ್ತು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಲನವಲನವನ್ನೂ ಹಸಿದ ಗಿಡುಗದಂತೆ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಮೂರನೆಯವಳು 'ಮಾಧವಿ'. ನಲವತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಗಂಭೀರ ಮುಖದ ವಕೀಲೆ. ಅವಳ ದುಬಾರಿ ಸೀರೆ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಕ ಅವಳ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ನಾಲ್ಕನೆಯವನು 'ಭೈರ'. ಸ್ಥಳೀಯ ಕಾಫಿ ಎಸ್ಟೇಟಿನ ಮ್ಯಾನೇಜರ್. ಅವನ ಒರಟು ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಗಡುಸಾದ ಮಾತು ಅವನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು.

ಈ ನಾಲ್ಕು ಜನರನ್ನು ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿದ್ದು ಒಂದೇ ಕಾರಣ: 'ಶಂಕರೇಗೌಡ' ಎಂಬ ಶತಾಯುಷಿ ಜಮೀನ್ದಾರನ 'ವಿಲ್'.

"ಮಳೆ ನಿಲ್ಲುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಕೇಶವ ರಾವ್ ಮೌನ ಮುರಿದರು. ಅವರ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಸಹನೆ ಇತ್ತು.

"ಹೌದು ರಾಯರೇ" ಎಂದ ಭೈರ. "ಈ ಮಳೆ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತನಕ ಇಲ್ಲಿಂದ ಯಾರೂ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಆಗಲ್ಲ."

"ಅದು ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಯಿತು" ಎಂದಳು ಮಾಧವಿ ತನ್ನ ಫೈಲಿನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾ. "ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು ಇವತ್ತೇ ಬಗೆಹರಿಯಬೇಕು."

ಸೂರ್ಯ ಏನನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೇವಲ ತನ್ನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದ.

ಅಧ್ಯಾಯ 2: ಕಾಫಿ ಮತ್ತು ಕಾಗದ

"ಭೈರ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕಾಫಿ ಮಾಡು. ತಲೆ ಸಿಡಿಯುತ್ತಿದೆ" ಎಂದರು ಕೇಶವ ರಾವ್.

ಭೈರ ಎದ್ದು ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಅಡುಗೆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದ. ಅಲ್ಲಿ ಹಿತ್ತಾಳೆಯ ಫಿಲ್ಟರ್ ಮತ್ತು ಕಾಫಿ ಪುಡಿಯ ಪರಿಮಳ ಆವರಿಸಿತ್ತು.

"ರಾಯರೇ ನೀವು ಶಂಕರೇಗೌಡರನ್ನು ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದು ಯಾವಾಗ?" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ತನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ.

ಕೇಶವ ರಾವ್ ಅವನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ನೋಡಿದರು. "ನಾನು ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ನೋಡಲು ನಿನ್ನ ಅನುಮತಿ ಬೇಕೇ? ಅವನು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯ."

"ಇಲ್ಲ ರಾಯರೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುತೂಹಲ" ಎಂದ ಸೂರ್ಯ ನಗುತ್ತಾ.

"ಶಂಕರೇಗೌಡರು ತಮ್ಮ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಮಾಧವಿ ಸೇರಿಸಿದಳು. "ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ."

"ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿ ಇರಲಿಲ್ವಾ ಅಥವಾ ಅವರ 'ಮನಸ್ಸು' ಸರಿ ಇರಲಿಲ್ವಾ ಮೇಡಂ?" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ಇನ್ನೊಂದು ಬಾಣ ಬಿಟ್ಟ.

ಮಾಧವಿ ಅವನನ್ನು ಕೆಕ್ಕರಿಸಿ ನೋಡಿದಳು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭೈರ ನಾಲ್ಕು ಲೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿಯನ್ನು ತಂದ. "ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯಿರಿ. ಆಮೇಲೆ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಬಹುದು" ಎಂದ.

ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಫಿ ಲೋಟವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡರು.

"ಆಹಾ ಒಳ್ಳೆ ಕಾಫಿ" ಎಂದರು ಕೇಶವ ರಾವ್ ಒಂದು ಗುಟುಕು ಕುಡಿದು.

ಸೂರ್ಯ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಲೋಟವನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು "ಭೈರ ಈ ಕಾಫಿ ಪುಡಿ ಯಾವುದು? 'ಅರೇಬಿಕಾ'ನಾ ಅಥವಾ 'ರೊಬಸ್ಟಾ'ನಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

"ಯಾಕೆ ಸಾರ್? ಕಾಫಿ ರುಚಿ ಹೇಗಿದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಸಾಕು" ಎಂದ ಭೈರ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಹನೆಯಿಂದ.

"ಇಲ್ಲ ತಿಳಿಬೇಕು" ಎಂದ ಸೂರ್ಯ ಗಂಭೀರವಾಗಿ. "ಶಂಕರೇಗೌಡರಿಗೆ 'ರೊಬಸ್ಟಾ' ಕಾಫಿ ಎಂದರೆ ಅಲರ್ಜಿ ಇತ್ತು ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಅವರು ಅದನ್ನು ಕುಡಿದರೆ ಅವರಿಗೆ ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು ಅಂತ ಅವರ ಹಳೆಯ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದೆ."

ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಯಬ್ದ.

ಕೇಶವ ರಾವ್ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಫಿ ಲೋಟ ನಡುಗಿತು. ಮಾಧವಿ ಮುಖ ಬಿಳಿಚಿಕೊಂಡಿತು. ಭೈರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾದವು.

"ಯಾವ ಡೈರಿ? ನಿನಗೆ ಅದು ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತು?" ಎಂದು ಮಾಧವಿ ಕೂಗಿದಳು.

ಸೂರ್ಯ ನಗುತ್ತಾ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಡೈರಿಯನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ. "ಇದು ಶಂಕರೇಗೌಡರ ಡೈರಿಯಲ್ಲ ಮೇಡಂ. ಇದು ನನ್ನ ಡೈರಿ. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ."

"ಶಂಕರೇಗೌಡರ ಸಾವು ಸಹಜವಾಗಿ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲ ಅದೊಂದು ಕೊಲೆ. ಅವರನ್ನು 'ರೊಬಸ್ಟಾ' ಕಾಫಿ ಕುಡಿಸಿ ಸಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆ ದಿನ ಅವರಿಗೆ ಕಾಫಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಯಾರು ಎಂದು ಪೋಲೀಸರು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ಬಾಂಬ್ ಸಿಡಿಸಿದ.

ಅಧ್ಯಾಯ 3: ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಕಥೆ

(ದೃಶ್ಯ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ. ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನ ಅದೇ 'ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್'. ಆದರೆ ಆಗ ಅದು ಹೊಸದಾಗಿತ್ತು. ಶಂಕರೇಗೌಡರು ಕೇಶವ ರಾವ್ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಒಂದು ಮೀಟಿಂಗ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.)

"ನೋಡಿ ಗೌಡರೇ ಈ ಜಮೀನು ನಮಗೆ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ 'ರಿಸಾರ್ಟ್' ಕಟ್ಟುತ್ತೇವೆ. ನಿಮಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ" ಎಂದು ವ್ಯಾಪಾರಿಯೊಬ್ಬ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಶಂಕರೇಗೌಡರು ನಗುತ್ತಾರೆ. "ನನ್ನ ಮಣ್ಣನ್ನು ಮಾರುವ ಜಾಯಮಾನ ನನ್ನದಲ್ಲ. ಈ ಕಾಡು ನನ್ನ ದೇವರು."

ಕೇಶವ ರಾವ್ ಶಂಕರೇಗೌಡರ ಬಳಿ ಬಂದು "ಶಂಕರ ಹಠ ಮಾಡಬೇಡ. ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ. ನಾವೂ ಬದಲಾಗಬೇಕು" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

"ನೀನು ಬದಲಾಗು ಕೇಶವ. ನಾನು ನನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಶಂಕರೇಗೌಡರು ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

(ದೃಶ್ಯ ವರ್ತಮಾನಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತದೆ)

ಅಧ್ಯಾಯ 4: ವಿಷದ ವಾಸನೆ

"ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ ತಾನೇ ರಾಯರೇ?" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ಕೇಶವ ರಾವ್ ಅವರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿದ. "ಆ ಜಮೀನಿಗಾಗಿ ನೀವು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಶಂಕರೇಗೌಡರು ಸತ್ತ ಮರುದಿನವೇ ಅವರ 'ವಿಲ್' ಪ್ರಕಾರ ಆ ಜಮೀನು ನಿಮಗೇ ಸೇರಬೇಕಿತ್ತು ಅಲ್ವಾ?"

ಕೇಶವ ರಾವ್ ಗಡ ಗಡ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರು.

"ಆದರೆ ಆ 'ವಿಲ್'ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಇತ್ತು" ಎಂದು ಮಾಧವಿ ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. "ಶಂಕರೇಗೌಡರು ತಮ್ಮ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ 'ವಿಲ್' ಬರೆದಿದ್ದರು. ಅದರ ಪ್ರಕಾರ ಆ ಜಮೀನನ್ನು ಒಂದು 'ಟ್ರಸ್ಟ್'ಗೆ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಹೊಸ 'ವಿಲ್'ಅನ್ನು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು."

"ಆದರೆ ಆ 'ವಿಲ್' ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ" ಎಂದ ಸೂರ್ಯ. "ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ 'ಕಾಗದ' ಕಳೆದು ಹೋಯಿತು. ಅಥವಾ 'ಕಳೆದು ಹಾಕಲಾಯಿತು'."

"ಭೈರ" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ಅವನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ. "ನೀನು ಶಂಕರೇಗೌಡರ ನಂಬಿಕಸ್ಥ ಆಳು. ಆ ದಿನ ಅವರಿಗೆ ಕಾಫಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನೀನೇ ತಾನೇ?"

ಭೈರ ಮೌನವಾಗಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದ. "ಹೌದು ನಾನೇ. ಆದರೆ ಆ ಕಾಫಿಯಲ್ಲಿ ವಿಷ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಾಫಿ ಪುಡಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ರಾಯರು" ಎಂದು ಅವನು ಕೇಶವ ರಾವ್ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿದ.

"ಸುಳ್ಳು!" ಎಂದು ಕೇಶವ ರಾವ್ ಕೂಗಿದರು. "ನಾನು ಇವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪುಡಿ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ!"

ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ಆರೋಪಗಳ ಬಿರುಗಾಳಿ ಎದ್ದಿತು.

"ನಿಲ್ಲಿಸಿ!" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದ.

"ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ಆ ದಿನ ನಿಜವಾಗಿ ಏನಾಯಿತು ಅಂತ."

ಅವನು ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹರಿದ ಕಾಗದವನ್ನು ತೆಗೆದ.

"ಇದು ಶಂಕರೇಗೌಡರು ಬರೆದ ಹೊಸ 'ವಿಲ್'. ಇದು ಮಾಧವಿ ಮೇಡಂ ಅವರ ಫೈಲಿನಿಂದ 'ಕಳೆದು' ಹೋಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದು ಈಗ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ."

ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಾಧವಿ ಮತ್ತು ಕೇಶವ ರಾವ್ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಬಸಿದು ಹೋದ ಹಾಗಾಯಿತು.

"ಮತ್ತು ಶಂಕರೇಗೌಡರನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದು ಯಾರು ಅಂತಾನೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು" ಎಂದ ಸೂರ್ಯ.

ಆ ರಾತ್ರಿ ಆ ಮರದ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳು ಒಂದು ಘೋರ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದವು.

ಅಧ್ಯಾಯ 5: ಸೂರ್ಯನ ಸತ್ಯ

ಸೂರ್ಯ ಆ ಹರಿದ ಕಾಗದವನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಾಗ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೂಜಿ ಬಿದ್ದರೂ ಕೇಳಿಸುವಷ್ಟು ನಿಶ್ಯಬ್ದ. ಹೊರಗೆ ಮಳೆಯ ಆರ್ಭಟ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು.

"ಈ 'ವಿಲ್' ನನ್ನ ಫೈಲಿನಿಂದ ಹೇಗೆ ಮಾಯವಾಯಿತು?" ಎಂದು ಮಾಧವಿ ನಡುಗುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು.

"ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು ಮೇಡಂ" ಎಂದ ಸೂರ್ಯ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೇ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ. "ಶಂಕರೇಗೌಡರು ತೀರಿಕೊಂಡ ದಿನ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ನೀವೇ ತಾನೇ? 'ವಿಲ್' ಹುಡುಕುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಈ ಹೊಸ 'ವಿಲ್'ಅನ್ನು ತೆಗೆದು ಹರಿದು ಹಾಕುವ ಯೋಜನೆ ನಿಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಹಳೆಯ 'ವಿಲ್' ಪ್ರಕಾರ ಗೌಡರ ಆಸ್ತಿಯ 'ಟ್ರಸ್ಟಿ' ನೀವಾಗಿದ್ದಿರಿ ಮತ್ತು ಆ ಜಮೀನನ್ನು ಕೇಶವ ರಾವ್ ಅವರಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದರೆ ನಿಮಗೆ ದೊಡ್ಡ ಕಮಿಷನ್ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು."

ಮಾಧವಿ ಮುಖ ಬೆಳ್ಳಗಾಯಿತು.

"ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ದುರದೃಷ್ಟ ಆ 'ವಿಲ್'ಅನ್ನು ನೀವು ಹರಿದು ಹಾಕುವ ಮುನ್ನವೇ ಭೈರ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದ. ಮತ್ತು ಅದರ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಎತ್ತಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ಭೈರನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. "ಹೌದಲ್ಲ ಭೈರ?"

ಭೈರ ಮೌನವಾಗಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ.

"ಆದರೆ ಭೈರನಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನೇರವಾಗಿ ಆರೋಪ ಮಾಡಲು ಧೈರ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದ" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ವಿವರಿಸಿದ.

ಕೇಶವ ರಾವ್ ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. "ಹಾಗಾದರೆ ಶಂಕರನನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದು ಇವಳೇನಾ?" ಎಂದು ಅವರು ಮಾಧವಿಯ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿದರು.

"ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬರುತಿದ್ದೇನೆ ರಾಯರೇ" ಎಂದ ಸೂರ್ಯ. "ಕಥೆ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ."

ಅವನು ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಫಿ ಪಾತ್ರೆಯ ಕಡೆ ನಡೆದ. "ಭೈರ ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ. ಆ ದಿನ ಕಾಫಿ ಪುಡಿಯನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಕೇಶವ ರಾಯರೇ. ಆದರೆ ಆ ಪುಡಿ 'ರೊಬಸ್ಟಾ' ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಶಂಕರೇಗೌಡರು ಯಾವಾಗಲೂ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಮೆಚ್ಚಿನ 'ಪೀಬೆರಿ' ಪುಡಿ. ಹೌದಾ ರಾಯರೇ?"

ಕೇಶವ ರಾವ್ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರು. "ಹೌದು ನಾನೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಷವಿರಲಿಲ್ಲ."

"ಖಂಡಿತ ಇರಲಿಲ್ಲ" ಎಂದ ಸೂರ್ಯ. "ಯಾಕೆಂದರೆ ವಿಷ ಬೆರೆಸಿದ್ದು ಕಾಫಿ ಪುಡಿಯಲ್ಲಲ್ಲ. ಅದು ಬೆರೆಸಿದ್ದು ಸಕ್ಕರೆಯಲ್ಲಿ."

ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ತಬ್ಧರಾದರು.

"ಆ ದಿನ ಶಂಕರೇಗೌಡರಿಗೆ 'ಶುಗರ್-ಫ್ರೀ' ಮಾತ್ರೆಗಳ ಬದಲು ಸಕ್ಕರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಯಾರು?" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ಕೇಳಿದ. "ಗೌಡರಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ 'ಡಯಾಬಿಟೀಸ್' ಇತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ವಿಷದ ಸಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಸಕ್ಕರೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುವ ವಿಷ. ಅದು 'ಹಾರ್ಟ್ ಅಟ್ಯಾಕ್'ನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾರಿಗೆ ಅನುಮಾನವೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ."

"ಆ ದಿನ ಶಂಕರೇಗೌಡರ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಏಕೈಕ ವ್ಯಕ್ತಿ" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.

ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಶವ ರಾವ್ ಅವರ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ "ನೀವು ರಾಯರೇ. ನಿಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ನೇಹಿತನ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಅವನ ಜೊತೆಗಿದ್ದಿರಿ. ಅವನ ಆರೋಗ್ಯ ವಿಚಾರಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಾಫಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಬೆರೆಸಿ ಅವನ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾದಿರಿ."

"ಅಸಾಧ್ಯ! ನಾನು ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿ?" ಎಂದು ಕೇಶವ ರಾವ್ ಕೂಗಿದರು.

"ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ ಹೊಸ 'ವಿಲ್'ನ ವಿಷಯ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು" ಎಂದ ಸೂರ್ಯ. "ಗೌಡರು ಆ ಜಮೀನನ್ನು 'ಟ್ರಸ್ಟ್'ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆ 'ವಿಲ್' ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಗುವ ಮುನ್ನ ಅವರು ಸತ್ತರೆ ಹಳೆಯ 'ವಿಲ್' ಪ್ರಕಾರ ಆ ಜಮೀನು ನಿಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ದುರಾಸೆ ನಿಮ್ಮದು."

ಅಧ್ಯಾಯ 6: ನಿಜವಾದ ಕಾಗದ

ಕೇಶವ ರಾವ್ ಸೋತು ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದರು. "ಹೌದು" ಎಂದು ಅವರು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದರು. "ಆ ಮಣ್ಣು ನನ್ನ ಪೂರ್ವಜರದ್ದು. ಅದನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವುದು ನನ್ನ ಹಕ್ಕಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೆ."

"ನಿಮ್ಮ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ತೆಗೆದಿರಾ?" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ಜುಗುಪ್ಸೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದ.

"ಆದರೆ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ಮುಂದುವರೆಸಿದ.

"ಯಾಕೆಂದರೆ ಶಂಕರೇಗೌಡರು ಒಂದು 'ವಿಲ್'ಅನ್ನಲ್ಲ ಎರಡು 'ವಿಲ್'ಅನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದರು."

ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಮಾಧವಿ ಮತ್ತು ಕೇಶವ ರಾವ್ ಇಬ್ಬರೂ ಆಘಾತದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರು.

"ಮಾಧವಿ ಮೇಡಂ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಇದ್ದಿದ್ದು ಎರಡನೇ 'ವಿಲ್'. ಗೌಡರು ಅದನ್ನು ಬೇಕೆಂದೇ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುವಂತೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ದುರಾಸೆ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ನೀವು ಅದನ್ನು ಕದಿಯುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು."

"ಹಾಗಾದರೆ ಮೊದಲನೇ 'ವಿಲ್' ಎಲ್ಲಿದೆ?" ಎಂದು ಮಾಧವಿ ಕೇಳಿದಳು.

ಸೂರ್ಯ ತನ್ನ ಕಿಸೆಯಿಂದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಲಕೋಟೆಯನ್ನು ತೆಗೆದ. ಅದು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿತ್ತು.

"ಇದು ಶಂಕರೇಗೌಡರು ತೀರಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಮುನ್ನ ನನಗೆ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ ಪತ್ರ."

ಅವನು ಆ ಲಕೋಟೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕಾಗದವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ.

"ಇದು ಅವರ ನಿಜವಾದ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ 'ವಿಲ್'."

ಅವನು ಅದನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಓದಲು ಆರಂಭಿಸಿದ.

"ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ,

ಈ ಪತ್ರ ನಿನಗೆ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸುತ್ತ ನರಿಗಳ ಹಿಂಡೇ ಇದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನನ್ನ ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ ಅವರು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದಾರೆ.

ನನ್ನ ಜಮೀನನ್ನು ಕೇಶವನಿಗೆ ತಪ್ಪಿಸಲು ನಾನು 'ಟ್ರಸ್ಟ್'ನ ನಾಟಕ ಆಡಿದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ನಿಜವಾದ ಆಸೆ ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ.

ನಾನು ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಎಸ್ಟೇಟನ್ನು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವನು ನನ್ನ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಿ ಅಲ್ಲ ಆದರೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಸಂಬಂಧಿ. ಅವನು ಈ ಮಣ್ಣನ್ನು ನನ್ನಂತೆಯೇ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬೇರಾರೂ ಅಲ್ಲ... 'ಭೈರ'."

ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಭೈರ ಆಘಾತದಿಂದ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ಅಚ್ಚರಿ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತ್ತು.

"ಮತ್ತು" ಎಂದು ಸೂರ್ಯ ಓದುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದ. "ನನ್ನ ಸಾವಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ತರುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಸೂರ್ಯ. ಈ ಪತ್ರವೇ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ."

ಅಧ್ಯಾಯ 7: ಮುಗಿದ ಮಳೆ

ಸೂರ್ಯ ಪತ್ರವನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ.

ಕೇಶವ ರಾವ್ ಮತ್ತು ಮಾಧವಿ ಇಬ್ಬರೂ ಸೋತ ಜೂಜುಕೋರರಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಆಟಗಳು ಮುಗಿದು ಹೋಗಿದ್ದವು.

ಭೈರ ಇನ್ನೂ ಆಘಾತದಿಂದ ಹೊರಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ದಶಕಗಳ ಸೇವೆಗೆ ಯಜಮಾನ ಕೊಟ್ಟ ಕಾಣಿಕೆ ಅವನ ಕಲ್ಪನೆಗೂ ಮೀರಿದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ಹೊರಗೆ ಮಳೆಯ ಆರ್ಭಟ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಗಿನ ಮೊದಲ ಕಿರಣ ಮೂಡಲು ಆರಂಭಿಸಿತ್ತು.

"ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯಿತು" ಎಂದ ಸೂರ್ಯ ತನ್ನ ಡೈರಿ ಮತ್ತು ರೆಕಾರ್ಡರ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು. "ಪೋಲೀಸರು ದಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ."

ಆ ರಾತ್ರಿ ಆ ಹಳೆಯ ಮರದ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳು ದ್ವೇಷ ದುರಾಸೆ ಮತ್ತು ವಂಚನೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಕೊನೆಗೆ ಅವು ನಂಬಿಕೆ ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯದ ವಿಜಯವನ್ನೂ ಕಂಡಿದ್ದವು.

ಮಳೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಹೊಸ ದಿನ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು.